30 lipca 2005 roku, tuż przed południem, w rejonie Doliny Kieżmarskiej wybuchł ogień. Szybko rozprzestrzenił się na tereny, gdzie leżały powalone przez wichurę drzewa, a potem przeszedł także na stojące jeszcze lasy. Wiatr i susza sprawiły, że pożar dotarł niebezpiecznie blisko zabudowań Nowego Smokowca. W szczytowym momencie płomienie miały nawet 20 metrów wysokości.

Do akcji gaśniczej ruszyło ponad 430 strażaków zawodowych, liczni ochotnicy oraz ciężki sprzęt - w tym śmigłowce, samoloty i pojazdy gąsienicowe. W ciągu pięciu dni zużyto ponad 3 miliony litrów wody. Choć straty materialne były ogromne, na szczęście nie odnotowano ofiar ani poważniejszych obrażeń.

Eksperci nie mają wątpliwości - przyczyną pożaru była ludzka nieostrożność. Skutki okazały się dramatyczne, a szkody ekologiczne trudne do oszacowania. Dlatego już niedługo po ugaszeniu ognia ruszyła długofalowa odbudowa zniszczonego ekosystemu.

Proces ten zakładał nie tylko ponowne zalesienie, ale przede wszystkim stworzenie bardziej zrównoważonego i odpornego lasu. Sadzone były różnorodne gatunki - od świerka i jodły po klon i sosnę kosodrzewinę. Obok nasadzeń dużą rolę odegrało również naturalne odnawianie się przyrody.

Po 20 latach teren objęty pożarem znów zaczyna przypominać dawny krajobraz. Mozaikowe nasadzenia o zróżnicowanym składzie i wieku drzew budują odporność na kolejne kataklizmy - takie jak wichury czy susze. Wzmocniono także struktury zapobiegające ponownym zniszczeniom, np. poprzez tworzenie tzw. "wzmocnionych żeber" chroniących młode drzewa przed wiatrem.

Choć tragedia z 2005 roku na długo zapisała się w historii TANAP-u, dziś przypomina też o sile przyrody i konieczności jej szacunku. Strażnicy parku apelują do turystów: "Wystarczy iskra, by rozpętać dramat. Uważajmy - wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za Tatry".

e/r
zdj. Tatranský národný park